بنازم دولت و آن ادعایش

هدفمند کردن یارانه هایش

***

بنازم مجلس و تصویب طرحش

که آخر هم شد او تسلیم طرحش

***

بنازم من بر این جراحی سخت

که خواهد مرد بیمارش بر این تخت

***

چه گویم از تحول های مادی

تحول های پوچ اقتصادی

***

اگر یارانه گردد حذف ، اخطار!

که قیمت ها شود آزاد از این کار

***

مخوانیدش دگر طرحی هدفمند

بفرمایید یک طرح حَذَفمند

***

تحول میشود آن هم  جهانی

جهانی گشتن از نوع گرانی

***

که قیمت همچو لندن گشته بیدار

ولی ظاهر شبیه عصر قاجار

***

همان دهکوره دیروز هستیم

که دل بر برج میلادش ببستیم

***

جهانی میشویم از این تحول

ولی بسیار میخواهد تحمل

***

تحمل کی توان با جیب خالی

فقط با ماهی پنجاه تا هزاری

***

که پول یک پفک هم نیست این پول

ماهی پانصد هزاری هست مقبول

***

از این پس قبض برقت را که دیدی

و چار- پنج متری از جایت پریدی

***

و یا با قبض گاز و آب جاری

اگر شد ابر چشمانت بهاری

***

خودت را کنترل کن جان  مادر

که  سهمت سکته خواهد شد در آخر

***

ماهی  پنجاه تومن گردد تو را کوفت

امان از این انرژی ها و این سوخت

***

رعایت گر کنی الگوی مصرف

توانی ساخت با طرحی  مزخرف

***

نه با ماشین بی بنزین سفر کن

نه جز با خط یازده جاده سرکن

***

هواپیمارو   کلاً   بیخیال   باش

به فکر پولِ “دفن” و “هفت” و “سال”باش

***

دگر گوشی مزن بر شارژ ، هر روز

دگر TV خود را هم میفروز

***

ازاین پس دیدن کارتون حرام است

عمو پورنگ و سوباسا تمام است

***

از این پس پای فوتبال ها نشینید

بی بی سی پرشین را هم نبینید

***

اگر مردی ز شرجی  یا ز گرما

plz یک پنکه را روشن بفرما

***

اتو هم مصرفش چون برق و باد است

چروک جامه ها زین پس زیاد است

***

اگر یخ بسته ای از برف و بوران

بخاری را مکن هرگز  فروزان

***

بسان سرخپوست امریکایی

بیافروز آتشِ بی انتهایی

***

غذای پختنی ممنوع گردد

که گاز مصرفی محدود گردد

***

از این پس دوش گرفتن ماهی یکبار

جهان پر میشود از بوی مردار

***

شنیدم سوبسید آرد هم تمام شد

و نان همسنگ مرغ و زعفران شد

***

و بنزین میشود نرخ جهانی

بده مرگی خدایا زین گرانی

***

تورم میکشد از ۱۰۰ به بالا

بنارم من بر این اهداف والا

***

ز همسایه نبینی مهربانی

اگر از او  بخواهی قرص نانی

***

و صدها مشکل دیگر به راه است

مگو بدبینم و دیدم  سیاه است

***

خلاصه خیر از این دنیا نبینی

مگر با شیوه چادرنشینی

***

بباید رحلت از این شهر سوری

برو گوگوریو ، گوگوری مگوری

***

جومونگ باش مگو تنها شعاری

مگو از وعده های پوچ و خالی

***

در آنجا امپراطوری بنا کن

از این سردرگمی خود را رها کن

***

و آنجا دولتی نو دست و پا کن

و مردم را ز نفتش اغنیا کن

***

عدالت کن بر این مردم از آن نفت

که پولش هرکجا جز جیب ما رفت

***

به قصد ماهی پنجاه تا هزاری

مگو یارانه میگردد فراری

***

مگو شعرم سیاسی هست و بودار

که سایتم میشود فیلتر از این کار

***

مگو من موج سبزم یا سیاسی

که جانم دوست میدارم اساسی

***

فقط نقدی من از این طرح کردم

و درد  مردمان را شرح کردم

***

خدایا عاقبت را خیر گردان

از این طرح سراسر نقص و بحران

***

که اجرا میشود با سرعت نور

کمی آهسته تر  آقای جمهور

***

خدایا نفت را دادی تو ارزان

ولی خیری ندیدم هرگز از آن

***

نشد سهمم بجر فقر و نداری

که از این نفت دارم یادگاری

***

البته به قول دلبر جانی من
فیلسوف تر از بنده در این عالم نیست
گل گفته اگر چه یک کمی شُل گفته
من معتقدم که عاشقی بد دردی ست!

در بارۀ انبیا علیه الرحمه
هرچند که بنده علم اندک دارم
اما چه‌کنم دست خودم نیست، ببم
بنده به مدیریت شان شک دارم!

هرچند هلوکاست دروغ است ، ولی
من عاشق مردم تل آویوهستم
پس بنده برای دوستی، جانب ِشان
هر لحظه دراز می نمایم دستم

با اهل هنر همیشه من می جوشم
عکاس اگر بـُوَد که بهترترتر
ضمناً اگر از جنس لطیفش باشد
دستور هر آنچه داد گویم بر سر!

از بابت سوژه های اهدایی من
شهرام شکیبا شده یک پا طناز
از زور خوشی تا که مرا می بیند
دَر می کند از خودش حسابی آواز

باید که کند تخته دکانش «جاوید »
طنازتر از بنده در این عالم کیست؟
(اسفندم) و اسفند در آتش ریزید
آچار فرانسه ای مثال من نیست!

محمد جاوید

پشت این صدا یه مُرده س

یه پلنگ زخم خورده

یه غرور رو سفیدی

که به شب تن نسپرده

پشت این صدا یه مَرده

رو تنش گرد نبرده

آرزوش بوده که زنده

از تو میدون برنگرده

به لطافت خودِ روحِ

به صلابت عینِ کوهِ

گرچه خسته و شیکسته س

یه شکستِ با شکوهه

خونی که توی ترانش

حسی که توی صداشه

بازی عقل و جنونِ

حاصل گذشته هاشه

یه گذشته صمیمی

که توش هرچی هس ریا نیس

با همه قشنگیش اما

خالی از عیب و خطا نیس

آتیش قلب فسردش

یه چراغ بی فروغ نیس

باشمام گوشای سنگین

بشنوین! صدا دروغ نیس

• حقیقت دیروز

نه عشق مونده نه نفرت

نه دوست مونده نه دشمن

در این هجوم پراز هیچ

نمونده هیشکی به جز من

منم نشونی عشقی

که مبهم و محاله

ولی حقیقت محضه

اگر چه رو به زواله

حقیقتی که نتونس

توگیرودار زمونه

دووم بیاره و سر-

زنده و صبور بمونه

حقیقتی که جوون بود

حقیقتی که حروم شد

هنوز سر نگرفته

به سررسید و تموم شد

حقیقتی که می خواس دل

تو بند غصه نمیره

برای گفتن حرفش

کسی اجازه نگیره

حقیقتی که یه بارم

به ما نگفت نمی تونه

می خواس زمین خدا رو

به آسمون برسونه

برای اون همه رویا

چه عقل ها که جنون شد

چه جام ها و سبوها

بدل به کاسه خون شد

از اون حقیقت دیروز

فقط منم: یه نشونه

یه سایه که شیکسته

یه حنجره که می خونه:

نه عشق مونده نه نفرت

نه دوست مونده نه دشمن

در این هجوم پر از هیچ

نمونده هیشکی به جز من

• عمر گل

توی این خالی درگیر

توی روزگار بی پیر

تو حصار زخم و زنجیر

برای نفس کشیدن

ما یه جور بهونه بودیم

توی آشوب سیاست

وسط جنگ ریاست

وقت تنبیه و حراست

میون وعظ و خطابه

شعر عاشقونه بودیم

روزای غیبت خورشید

وقتی چش چشو نمی دید

توی جاده های تردید

واسه اون که پا به راهه

مثل یه نشونه بودیم

ما نخواستیم که بمونیم

مثل کرمای تو باغچه

ارزونی هرچی کرمه

عمر بی برکت زاغچه

سهم ما از زنده بودن

مال غنچه های فرداس

همه خوب اینو می دونن

عمر گل همیشه کوتاس

سید عبدالجواد موسوی

In the hope of union, my very life, I’ll give up
As a bird of Paradise, this worldly trap I will hop.
In the hope of one day, being your worthy servant
Mastery of both worlds I’ll gladly drop.
May the cloud of guidance unload its rain
Before I am back to dust, into the air I rise up.
Beside my tomb bring minstrels and wine
My spirit will then dance to music and scent of the cup.
Show me your beauty, O graceful beloved of mine
To my life and the world, with ovation I put a stop.
Though I am old, tonight, hold me in your arms
In the morn, a youthful one, I’ll rise up.
On my deathbed give me a glimpse of your face
So like Hafiz, I too, will reach the top. (Translation in continue)

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم …

طایر قدسم و از دام جهان برخیزم
به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخیزم
یا رب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم
بر سر تربت من با می و مطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم
خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات
کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم
گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش
تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم
روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده
تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم

LAST night I dreamed that angels stood without
The tavern door, and knocked in vain, and wept
They took the clay of Adam, and, methought
Moulded a cup therewith while all men slept.
Oh dwellers in the halls of Chastity!
You brought Love’s passionate red wine to me,
Down to the dust I am, your bright feet stept.
For Heaven’s self was all too weak, to bear
The burden of His love God laid on it,
He turned to seek a messenger elsewhere,
And in the Book of Fate my name was writ.
Between my Lord and me such concord lies.
As makes the Huris glad in Paradise,
With songs of praise through the green glades they flit.
A hundred dreams of Fancy’s garnered store
Assail me – Father Adam went astray
Tempted by one poor grain of corn! Wherefore
Absolve and pardon him that turns away
Though the soft breath of Truth reaches his ears,
For two-and-seventy Jangling creeds he hears,
And loud-voiced Fable calls him ceaselessly.
That, that is not the flame of Love’s true fire
Which makes the torchlight shadows dance in rings,
But where the radiance draws the moth’s desire
And send him fort with scorched and drooping wings.
The heart of one who dwells retired shall break,
Rememb’ring a black mole and a red cheek,
And his life ebb, sapped at its secret springs.
Yet since the earliest time that man has sought
To comb the locks of Speech, his goodly bride,
Not one, like Hafiz, from the face of Thought
Has torn the veil of Ignorance aside.

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت
با من راه نشین باده مستانه زدند
آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند ره حقیقت ره افسانه زدند
شکر آنرا که میان من و او صلح افتاد
حوریان رقص کنان ساغر شکرانه زدند
آتش آن نیست که بر شعله او خندد شمع
آتش آنست که بر خرمن پروانه زدند
کس چو حافظ نکشید از رخ اندیشه نقاب
تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

نه کسی منتظرم هست که شب برگردم
نه گرفتم دل و نه قلوه به جایش دادم

زن ذلیلی نکشم هیچ نه در روز و نه شب
نرود از سر ذلت به هوا فریادم

“هر زنی عشق طلا دارد و بس٬ شکی نیست”
نکته ای بود که فرمود به من استادم

شرح زن نیست کمی٬ بلکه کتابی است قطور
چه کنم چیز دگر نیست از آن در یادم

هر کسی حرف مرا خبط و خطا می خواند
محض اثبات نظرهای خودم آمادم(!)

زن نگیر – از من اگر می شنوی- عاقل باش!
مثل من باش که خوشبخت ترین افرادم

مادرم خواست که زن گیرم و آدم گردم
نگرفتم زن و هرگز نشدم من آدم!

هیچ کس نیست که شیرین شود از بهر دلم
نه برای دل هر دختر و زن فرهادم

الغرض زن که گرفتی نزنی داد که: “من
از چه رو در ته این چاه به رو افتادم؟”

Gift

I speak out of the deep of night
out of the deep of darkness
and out of the deep of night I speak
if you come to my house, friend
bring me a lamp and a window I can look through
at the crowd in the happy alley

تـــــا تــامل خـــویش
بـــــــرای خاطراتمان
چیزهایی که تو، توهم می خوانیشان

دلــم کــه تنـــگ می شــود
پای لحظه های خالی از تو
بــساط اشک پهن می کــنم

گوش خیالم را به گذشته می چسبانم
صدایت را از امواج پراکنده ی زمان جمع می کنم
پژواک صدایت بر دیوار ذهن می کوبد
پر از آواز می شوم از تو

مگرغیر از این است
که توهم هم وجود دارد؟

باشد …
به خودم دروغ نمی گویم!
اما به حقیقت دقایق پریشان عاشقی سوگند
دلم برای این توهم تنگ می شود