موتورسیکلت یک خاصیت عجیبی دارد. وقتی سوار موتور میشوی، ناخودآگاه دوست داری آواز بخوانی یا داد بزنی. چرایش را نمیدانم، ولی این خاصیت موتور است و نمیتوانی برایش کاری بکنی.
یک ویژگی خاص هم دارد هیأتهای مذهبی. اینکه آدم در عین حال محبت به اهل بیت سلامالله اجمعین (تولی) دلش میخواهد دشمنان اهل بیت را هم لعنت کند (تبری). اما مدتی است این ویژگی یکطور دیگری شده. بعضیها به محض اینکه پا میگذارند توی هیأت، عوض رقیقالقلب شدن، عصبانی میشوند و با هرکس و هرچیز که مشکل دارند، به شدت مطرح میکنند.
تا جایی که ما یادمان میآید، معمولاً وعاظ جماعتی از این دست را لعن و نفرین میکردند: سنان بن انس، حکیم بن طفیل سنبسی، زیدبن ورقاء، ابوعبیده جراح، حرمله بن کاهل اسدی، ازرق شامی، اسحق بن حویهحزرمی، اخنث بن مرثد، عمروبن صبیح صیداوی، رجاء بن منقذعبدی، سالم بن خیثمه جعفی، واحظ بن ناعم، صالح بن وهب جعفی، هانیبن ثبیت حزرمی، اسیدبنمالک، عمربن سعد، شمربنذیالجوشن، خولی بنیزید اصبحی، عبدالله بن عروهخثعمی، محمدبن اشعث قیس کندی، اسماءبنخارجه، شبث بن ربعی، شخصی ملعون موسوم به ساربان، موکلین آب فرات و غیره…
