تنها بازمانده » نوشته های ادبی

غلط املایی

Amirreza Kalantari — Fri, 25 Jun 2010 12:01:58 +0000

معلم آن سالها با شلنگ میزد…
میگفت پنج تا غلط املایی و ده تا شلنگ…
دستانم که کرخ میشد جراتم میمرد…تا بگویم..مهم نیست که بنویسی قربت یا غربت…بچه بودم..
امروز هم میگویم…
مهم نیست که بنویسم قربت یا غربت ،که این نزدیکی هااین همه دوستی ها غربت است…
تو می زدی و نمیدانستی روزی هرچه بنویسیم را هر چه بخواهند می خوانند…
قلم خوانده میشود،سلاح
رفاقت خوانده میشود..ریا
شک میشود..گناه
نمره ی من چند است معلم؟با تک ماده هم کاری نمی شودکرد…
مردود میشوم و میفهمم درد شلنگ هایت را احساس نمیکنم….
شک میکنم …
دلم میخواهد به کوچه ی پشت امام زاده صالح بروم-در پاییزی نمناک غروب-سیگارم را بکشم…
امروز همه ی کودکانِ پدران و مادران ِ نسل من-دهه ی شصت…
دیکته هاشان بی غلط املایی است
غربت غربت و قربت قربت

Abbas Yousefian

امشب گریه میکنم

Amirreza Kalantari — Sat, 05 Jun 2010 13:28:38 +0000

امشب گریه میکنم …
گریه میکنم برا تو
برای خودم
برای تموم اونایی که خواستن گریه کنن نتونستن …
برا ی تمام اون چیزی که خواستی ونبودم

خواستم و بودی …
امشب گریه میکنم
به وسعت دریا …
به وسعت بیشه …
به وسعت دل عاشق …
برای تو … برای تو …
و به پاس احترام تمام تحقیرهایی که از دیگران شنیدم و هنوز شکست نخوردم …

لی لی زیر درخت انار

Amirreza Kalantari — Thu, 25 Feb 2010 12:10:00 +0000

لی لی زیر درخت انار نشست .

درخت انار عاشق شد ، گل داد ، سرخ سرخ .

گلها انار شد ،داغ داغ . هر اناری هزار تا دانه داشت .

دانه ها عاشق بودند ، دانه ها توی انار جا نمی شدند .

انار کوچک بود . دانه ها ترکیدند . انار ترک برداشت .خون انار روی دست لی لی چکید .

لی لی انار ترک خورده را از شاخه چید . مجنون به لیلی اش رسید .

خدا گفت : راز رسیدن فقط همین بود .

کافی است انار دلت ترک بخورد .

زبان حال اسفندیار؛من معتقدم که عاشقی بد دردی ست!…

Amirreza Kalantari — Mon, 25 Jan 2010 16:15:45 +0000

اسلام شناسم ، به خودم می بالم
تا کور شود هرآنکه نتواند دید
اما چه کنم به هرکه گفتم این را
حیران شده و به ریش بنده خندید

البته به قول دلبر جانی من
فیلسوف تر از بنده در این عالم نیست
گل گفته اگر چه یک کمی شُل گفته
من معتقدم که عاشقی بد دردی ست!

در بارۀ انبیا علیه الرحمه
هرچند که بنده علم اندک دارم
اما چه‌کنم دست خودم نیست، ببم
بنده به مدیریت شان شک دارم!

هرچند هلوکاست دروغ است ، ولی
من عاشق مردم تل آویوهستم
پس بنده برای دوستی، جانب ِشان
هر لحظه دراز می نمایم دستم

با اهل هنر همیشه من می جوشم
عکاس اگر بـُوَد که بهترترتر
ضمناً اگر از جنس لطیفش باشد
دستور هر آنچه داد گویم بر سر!

از بابت سوژه های اهدایی من
شهرام شکیبا شده یک پا طناز
از زور خوشی تا که مرا می بیند
دَر می کند از خودش حسابی آواز

باید که کند تخته دکانش «جاوید »
طنازتر از بنده در این عالم کیست؟
(اسفندم) و اسفند در آتش ریزید
آچار فرانسه ای مثال من نیست!

محمد جاوید

کاریکلماتور

Amirreza Kalantari — Mon, 25 Jan 2010 11:18:02 +0000

۱_ بعضی ها را از سر راه بر می دارند و بعضی ها را سر راه می گذارند.

۲_ همه چیز بر وفق مراد مراد است و بعضی ها سوار بر خر مراد.

۳_ شاید زیباترین منحنی دنیا ، لبخند باشد.

۴_ شیرین ، زندگی تلخی را برای فرهاد رقم زد.

۵_ بعضی ها برای رسیدن به داد ، بیداد می کنند.

۶_ مشق نگاهش جوهر قلمم را تمام کرد.

۷_ برای فاسد نشدن افکارم ، آنها را داخل فریزر گذاشتم.

۸_ بلند پروازی های پرنده ، نتیجه اش قفس بود.

۹_ اونایی که دنبال شر میگردند خیرشون به کسی نمی رسه.

۱۰_ تا دهانتان را گل نگرفته اند گل بگویید.

۱۱_ در مواقع بیکاری چرخ افکارم لنگ میزند.

۱۲_ شب در کارنامه سیاه زندگیش ، بی نهایت ستاره دارد.

۱۳_ بعضی از زنها چون موج تلاطم دارند و بعضی از مردها چون صخره تحمل.

۱۴_ نمی دانم شما تره چه کسی را پاک میکنید ، اما من کشک خودم را می سابم.

۱۵_ این از شیرینی گفتار کاریکلماتورهاست و گرنه حقیقت به همان تلخی هست که میدانید.

۱۶_ وقتی از ناراحتی منفجر شد همه بدنبال پیدا کردن جعبه سیاه او بودند.

۱۷_ در اولین آشنایی وقتی با من دست داد ، من ، دلم را از دست دادم.

سوال؟

Amirreza Kalantari — Mon, 25 Jan 2010 11:13:47 +0000

۱- خداوند از تو نخواهد پرسید پوست تو به چه رنگ بود
بلکه از تو خواهد پرسید که چگونه انسانی بودی؟
۲- خداوند از تو نخواهد پرسید که چه لباس‌هایی در کمد داشتی
بلکه از تو خواهد پرسید به چند نفر لباس پوشاندی؟
۳- خداوند از تو نخواهد پرسید زیربنای خانه ات چندمتر بود
بلکه از تو خواهد پرسید به چند نفر در خانه ات خوش آمد گفتی؟
۴- خداوند از تو نخواهد پرسید در چه منطقه ای زندگی می‌کردی
بلکه از تو خواهد پرسید چگونه با همسایگانت رفتار کردی؟
۵- خداوند از تو نخواهد پرسید چه تعداد دوست داشتی
بلکه از تو خواهد پرسید برای چندنفر دوست و رفیق بودی؟
۶- خداوند از تو نخواهد پرسید میزان درآمد تو چقدر بود
بلکه از تو خواهد پرسید آیا فقیری را دستگیری نمودی؟
۷- خداوند از تو نخواهد پرسید عنوان و مقام شغلی تو چه بود
بلکه از تو خواهد پرسید آیا سزاوار آن بودی وآن را به بهترین نحو انجام دادی؟
۸- خداوند از تو نخواهد پرسید که چه اتومبیلی سوار می‌شدی
بلکه از تو خواهد پرسید که چندنفر را که وسیله نقلیه نداشتند به مقصد رساندی؟
۹- خداوند از تو نخواهد پرسید چرا این قدر طول کشید تا به جست و جوی رستگاری بپردازی
بلکه با مهربانی تو را به جای دروازه های جهنم، به عمارت بهشتی خود خواهد برد.
۱۰- خداوند از تو نخواهد پرسید که چرا این مطلب را برای دوستانت نخواندی
بلکه خواهد پرسید آیا از خواندن آن برای دیگران در وجدان خود احساس شرمندگی می‌کردی؟

شکست با شکوه

Amirreza Kalantari — Mon, 25 Jan 2010 11:11:03 +0000

شکست با شکوه

پشت این صدا یه مُرده س

یه پلنگ زخم خورده

یه غرور رو سفیدی

که به شب تن نسپرده

پشت این صدا یه مَرده

رو تنش گرد نبرده

آرزوش بوده که زنده

از تو میدون برنگرده

به لطافت خودِ روحِ

به صلابت عینِ کوهِ

گرچه خسته و شیکسته س

یه شکستِ با شکوهه

خونی که توی ترانش

حسی که توی صداشه

بازی عقل و جنونِ

حاصل گذشته هاشه

یه گذشته صمیمی

که توش هرچی هس ریا نیس

با همه قشنگیش اما

خالی از عیب و خطا نیس

آتیش قلب فسردش

یه چراغ بی فروغ نیس

باشمام گوشای سنگین

بشنوین! صدا دروغ نیس

حقیقت دیروز

نه عشق مونده نه نفرت

نه دوست مونده نه دشمن

در این هجوم پراز هیچ

نمونده هیشکی به جز من

منم نشونی عشقی

که مبهم و محاله

ولی حقیقت محضه

اگر چه رو به زواله

حقیقتی که نتونس

توگیرودار زمونه

دووم بیاره و سر-

زنده و صبور بمونه

حقیقتی که جوون بود

حقیقتی که حروم شد

هنوز سر نگرفته

به سررسید و تموم شد

حقیقتی که می خواس دل

تو بند غصه نمیره

برای گفتن حرفش

کسی اجازه نگیره

حقیقتی که یه بارم

به ما نگفت نمی تونه

می خواس زمین خدا رو

به آسمون برسونه

برای اون همه رویا

چه عقل ها که جنون شد

چه جام ها و سبوها

بدل به کاسه خون شد

از اون حقیقت دیروز

فقط منم: یه نشونه

یه سایه که شیکسته

یه حنجره که می خونه:

نه عشق مونده نه نفرت

نه دوست مونده نه دشمن

در این هجوم پر از هیچ

نمونده هیشکی به جز من

عمر گل

توی این خالی درگیر

توی روزگار بی پیر

تو حصار زخم و زنجیر

برای نفس کشیدن

ما یه جور بهونه بودیم

توی آشوب سیاست

وسط جنگ ریاست

وقت تنبیه و حراست

میون وعظ و خطابه

شعر عاشقونه بودیم

روزای غیبت خورشید

وقتی چش چشو نمی دید

توی جاده های تردید

واسه اون که پا به راهه

مثل یه نشونه بودیم

ما نخواستیم که بمونیم

مثل کرمای تو باغچه

ارزونی هرچی کرمه

عمر بی برکت زاغچه

سهم ما از زنده بودن

مال غنچه های فرداس

همه خوب اینو می دونن

عمر گل همیشه کوتاس

سید عبدالجواد موسوی

کاهن را دوست بدار!

Amirreza Kalantari — Mon, 25 Jan 2010 11:08:37 +0000

روزی پسر بچه ای نزد شیوانا آمد و گفت: مادرم قصد دارد برای راضی ساختن خدای معبد و به خاطر محبتی که به کاهن معبد دارد، خواهر کوچکم را قربانی کند، لطفا خواهر بیگناهم را نجات دهید.
شیوانا سراسیمه به سراغ زن رفت و با حیرت دید که زن دست و پای دختر خردسالش را بسته و در مقابل در معبد قصد دارد با چاقو سر دختر را ببرد.
جمعیت زیادی زن بخت برگشته را دوره کرده بودندو کاهن معبد نیز با غرور و خونسردی روی سنگ بزرگی کنار در معبد نشسته و شاهد ماجرا بود. شیوانا به سراغ زن رفت و دید که زن به شدت دخترش را دوست دارد و چندین بار او را در آغوش می گیرد و می بوسد، اما در عین حال می خواهد کودکش را بکشد. ..
تا بت اعظم معبد او را ببخشد و برکت و فراوانی را به زندگی او ارزانی دارد. شیوانا از زن پرسید که چرا دخترش را قربانی می کند، زن پاسخ داد که کاهن معبد گفته است که باید عزیزترین پاره وجود خود را قربانی کند تا بت اعظم او را ببخشد و به زندگی اش برکت جاودانه ارزانی دارد.
شیوانا تفکری کرد و سپس با تبسمی بر لب گفت: اما این دختر که عزیزترین بخش وجود تو نیست چون تصمیم به هلاکش گرفته ای.
عزیزترین بخش زندگی تو همین کاهن معبد است که به خاطر حرف او تصمیم گرفته ای دختر نازنین ات را بکشی، بت اعظم که احمق نیست.
او به تو گفته است که باید عزیزترین بخش زندگی ات را از بین ببری و اگر تو اشتباهی به جای کاهن دخترت را قربانی کنی .
هیچ اتفاقی نمی افتد و شاید به خاطر سرپیچی از دستور بت اعظم بلا و بدبختی هم گریبانت را بگیرد! زن لختی مکث کرد، دست و پای دخترک را باز کرد، او را در آغوش گرفت و آنگاه درحالی که چاقو را محکم در دست گرفته بود به سمت پله سنگی معبد دوید، اما هیچ اثری از کاهن معبد نبود، می گویند از آن روز به بعد دیگر کسی کاهن معبد را در آن اطراف ندید.

دانشجو شناسی درختی!

Amirreza Kalantari — Sun, 24 Jan 2010 19:38:23 +0000

در آستانه روز دانشجو و حتی تا بعد از این روز تاریخی (لااقل امسال که هست!) خیلی خوب است که آدم در مورد دانشجو بنویسد. با این حال آدم باید حواسش باشد که با نوشتن درباره دانشجو (که حتما باید “سیاسی باشد”) یک وقت خدای ناکرده آب به آسیاب دشمن نریزد که بعدا “برادران” مجبور شوند آدم را ببرند به جرم اغتشاش و آشوب و ترافیک به یک جایی و یکی از پره های همان آسیاب را بکنند توی آستینش یا بدتر از اینش! این است که ما ضمن انجام رسالت قلم خود سعی کرده ایم این مطلب در باب دانشجوشناسی را طوری تنظیم کنیم که نه سیخ بسوزد و نه کباب؛ به خصوص سیخ مربوطه که شوخی هم حالی اش نمی شود! از این روعنصر اصلی در این تحلیل درخت و لبخند است که هر دو در دانشگاهها کارکرد ویژه‌ای دارند. شما بعد از استعمال این طنز خواهید فهمید که درخت چقدر برای ما فایده دارد و همین یعنی دانشگاه‌شناسی. می‌گویید نه؟ خوب بگویید. ما نه تنها به نه گفتن شما کاری نداریم، بلکه اصلا به نه گفتن شما کاری نداریم. ما به عناصری چون سیخ و میخ و آسیاب و نوشابه و این چیزها فکر می کنیم و کار خودمان را می‌کنیم.

چگونه؟

اول این ماجرا را بشنوید: روزی جوانکی مذکر‌الهویه در هوای یکی از دوستانش که همسایه‌ی ما می‌باشد و طبیعی است که او هم باید مذکر باشد، مقابل درب حیاط آنها ایستاده بود و به انتظار خروج او دستش را به درختی زده و به آن تکیه داده بود. اما همانطور که می‌دانیم هوا جریانی است سیال که از جایی به جای دیگر می‌رود. این هوا معلوم نیست چگونه به حیاط همسایه‌ای دیگر می‌رود. جوانک هوایی می‌شود و نگاهش همراه با هوا به داخل حیاط آن یکی همسایه می‌رود که از روی تصادف ضعیفه‌ای در آن مشغول هواخوری بوده است. پدر آن ضعیفه که قویه‌ای بوده است، جوانک را خفت می‌کند که آنجا چه می‌کند؟ جوانک می‌گوید: آمده‌ام پیش رفیقم.
مرد نگاهی به اطراف می‌کند و جز درخت کس دیگری نمی‌بیند. پس می‌گوید: کی؟ درخت؟ درخت رفیقته؟
و صدا البته که درخت رفیق و دوست آدم است و اگر هم نباشد جابه‌جایی هوا به جوانک چه مربوط؟

حتما این بیت را هم شنیده‌اید: «اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده، بدان عاشق شده است و گریه کرده». همینجاست که به سوال آن قویه باز می‌گردیم که درخت رفیقته؟

می‌بینید که درخت ارتباط تنگاتنگ و البته سالمی با حال و هوای آدم دارد و در تولید هوا، و هوایی کردن آدم نقش موثری دارد. و همین است که دانشگاه پر می‌شود از درخت و ما در این برهه‌ی حساس با این همه جوان عاشق و معطل تکیه‌زدن بر درخت چقدر کمبود فضای سبز و دار و درخت داریم. و صد البته که نمی‌توانیم منکر تلاشی شویم که هر سال در روز درختکاری در راستای پرنمودن اوقات فراغت جوانان انجام می‌شود که خدای ناکرده با کمبود اکسیژن و هوا روبرو نشوند و خدای ناکرده جوانی معطل نماند. زیرا اگر بخواهد به درخت تکیه بدهد و درختی در کار نباشد، روی زمین ولو می‌شود که مضرات بیشتری دارد. از همین روست که برای جوانان متاهل به پاس همکاری درختی‌شان سهمیه‌ی کنکور قائل می‌شوند!

امیدوارم روزی برسد که به ازای هر دانشجو نه تنها یک درخت، بلکه چهار پنج درخت وجود داشته باشد و سرانه‌ی درخت دانشجویان بالا برود. هیچ اشکالی هم ندارد. در عصر ارتباطات این چیزها عادی است. اما اگر قرار باشد همین جور، جور درختکاری ما را بگیرد، با یک حساب سرانگشتی می‌توان تصور کرد که با برنامه‌ریزی آقایان بزودی چه جنگل انبوه و جالبی شکل می‌گیرد و دانشگاه می‌شود محلی برای انس و حال و هوای عاشقانه و حفاظت جدی از محیط زیست!

فعلا که دانشجویان مفهوم و بساز با کمبود امکانات با هم کنار می‌آیند و به صورت گروهی زیر درخت‌های موجود اتراق می‌کنند. دانشجویان زیر درختی از سایر طیف‌ها هستند و هر کس بگوید «به سایه‌ی درخت، آنهم در منطقه‌ی خاور میانه و آفتابش که دهان آدم را خشک می‌کند، نیاز ندارد»، حرف مفت قرائت می‌کند و بنده اکنون به شما ماهیت و هویت سایر طیف‌های ساکن در زیر درختان را افشاگری می‌کنم. چگونه؟ اینگونه:

دانشجوی چیزدان
با اینکه درخت‌های بعضی از دانشگاهها کم است، نه تنها کفاف این گروه را می‌دهد، بلکه بیشتر از تعداد آنان هم هست. دانشجوی چیزدان حقوق می‌داند که درخت حق قانونی اوست. دانشجوی ادبیات می‌داند که درخت حق عاطفی، انسانی و ادبی اوست! برای دانشجوی پرستاری درخت حق زیستی، برای دانشجوی زبان حق بین‌المللی و قس علی هذا.

اگر روزی هر نوع قویه‌‌ای اعم از مونث و مذکر از آنها بپرسد: «درخت رفیقته؟» آنقدر فرمول و تئوری و قاعده و قانون رو می‌کنند که یارو یه چی خوردن می‌افتد. در این گروه گاهی بحث‌های علمی آنقدر جدی می‌شود که ناگهان دو طرف به سلامتی به پای هم پیر می‌شوند. در این بحث‌ها طرفین برای کش دادن بحث و زیر لوای درخت ماندن و تکیه دادن به درخت (با استناد به اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده…) پای درس‌های دبیرستان و راهنمایی و ابتدایی و مرده و زنده را وسط می‌کشند و نهایتا به تولید علم روی می‌آورند و یکهو متوجه می‌شوند که هر دو مدت مدیدی است به درخت تکیه داده‌اند و متوجه می‌شوند که علم واقعا چیز خوبی است و سعادت بشر در گرو علم است و درخت هم دست کمی از آن ندارد و درخت رفیقشان است!

این گروه با تاکیدی که بر علمی بودن همه کارها دارند، بسیار علمی و شسته و رفته می‌خندند، گویی کلیات عبید می‌خوانند. این گروه پس از انجام بحث‌های علمی و استفاده‌ی بهینه از درخت عطایش را به لقایش می‌بخشند و می‌روند پی کار و پی زندگی مشترک. در واقع گور پدر درخت و طبیعت و محیط زیست. بالاخره بحث‌های آنها در حوزه‌ی علمی به نتیجه رسیده و مکان باید برای دیگر اهالی علم واگذار شود.

دانشجوی چیزدان‌نما
این گروه ارتباط بسیار استراتژیکی با درخت دارد. بالاخره چه موضوع و سرگرمی بهتر از درخت که هر وقت از حرف کم بیاید، گیر بدهند به درخت. هم درباره‌ی آن بحث علمی کنند و هم بصورت عملی و آزمایشگاهی مراحل کالبد شکافی درخت را تجربه کنند. این طیف از روحیه‌ی گروهی بهتری برخوردار است. چاره‌ای هم نیست. وقتی تعداد این طیف زیاد می‌شود، همین حرفها را هم دارد! باید یک جور با هم بسازند. آنها از همان اول به قصد تکیه دادن به درخت حرکت می‌کنند و وسایل مورد نیاز را همیشه همراه دارند و به سرعت با درخت رفیق می‌شوند.
از مشخصات این گروه اینکه هر وقت می‌خواهند مکان زیر درخت را ترک کنند، از زنبیل یا یکی از دوستانشان برای حفظ مکان استفاده می‌کنند تا بتوانند دوباره در همان مکان، با صدای بلند، به مباحث علمی ادامه بدهند که از قضا خیلی هم علم خنده‌داری است. زیرا دائم صدای هر هر و کرکرشان به گوش می‌رسد! این وضعیت البته در جذب توریست هم موثر است. آخر توریست‌ها از افرادی که قیافه‌شان به دانایان شبیه باشد، خوششان می‌آید. کلکسیونی از انواع خنده‌ی فلاسفه، هنرپیشه‌ها، شاعرها، نویسنده‌ها و سیاسی‌ها را می‌توانید در این گروه ببینید که خودش یک پا ویترین خنده محسوب می‌شود.
آنها پس از تکیه دادن به درخت و تعامل با توریست‌ها و رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده، می‌روند که اگر بشود به کار و زندگی خودشان برسند و علم را به اهل علم وا می‌گذارند.

دانشجوی چیزندان(حجرالکله)
این گروه یک حرف حسابی دارد و آن اینکه حق و حقوق مادی و معنوی درخت‌ها برای کارندگان آن محفوظ است. حال اینکه حق و حقوق کارندگان به آنها چه، به ما چه؟! به همین خاطر با استفاده از درخت‌های مصنوعی که روبروی درخت‌های محوطه و در وسط آسفالت و به صورت کاملا تابلو غرس می‌شود(و فکر می‌کنند استتار کرده‌اند!) چهار چشمی همه جا را نگاه می‌کنند.(همه جا!) قصدشان این است که مواظب باشند آدمهایی که به درخت‌ها تکیه داده‌اند، یکهو ولو نشوند. هر چه باشد رفاقت هم حدی دارد. چه این رفاقت با درخت باشد، چه با هر کس دیگر! سوال اساسی این گروه از رفقای درخت همیشه استفهام انکاری است که «درخت رفیقته؟!». یعنی بچه‌پررو. عمرا این درخت با تو رفاقت کند. برو پی کارت. گاهی چون مدت فضولی زیاد می‌شود و فضولی هم به این عزیزان خیلی حال می‌دهد، اقامت این فضلا (جمع فضول) در زیر درختان مصنوعی طولانی می‌شود. درخت از بیخ و بن ساقط می‌شود و تجمع‌کنندگان زیر آن دستشان رو می‌شود و کلی ضایع می‌شوند.
این فضلای عزیز سعی می کنند که معمولا نخندند. چون فکر می‌کنند که اطرافیان پررو می‌شوند. یک لبخند آنها به سبب قلقلک ایجاد می‌شود که این لبخند معمولا لج هر کسی را در می‌آورد. زیرا حسابی لوچه می‌شوند و این لبخند حکم ریسه رفتن ساکنان طبیعی درختان طبیعی را دارد.

نادانشجوی چیزندان
روبروی گروه قبل همین گروه هستند که برعکس آنها، این گروه از درختان مصنوعی طبیعی‌نما استفاده می‌کنند. این درخت‌ها هم مصنوعی هستند، اما مثل مصنوعی گروه قبل تابلو نیست و طبیعی جلوه می‌کند. ضمنا سیار و قابل جابجایی هستند. خوب بالاخره هر شغلی اسبابی را ایجاب می‌کند. این نوع درخت دقیقا حکم تلفن همراه را دارد برای آنها که نمی‌توانند همیشه یک جا باشند. یا کسانی که برای ماموریت از این شهر به آن شهر می‌روند و از این مکان به آن مکان. این گروه هم مکان ثابتی ندارد و هر جا که جور بشود، از آن استفاده‌ی بهینه می‌کنند. بنابر ضرورت هر جا که لازم باشد درخت زمین زده می‌شود و همانجا مکانی می‌شود برای دانش‌جویی.
این گروه از فرط خنده مدام در حال غش و ضعف می‌باشد. الکی‌ها! خنده بسیار، دهان گل و گشاد هم می‌خواهد. مثل پسته‌ی خندان که بسیار خوشمزه و خوردنی است. این خنده‌ها میدان مغناطیسی وسیعی ایجاد می‌کند که اگر کسی از ته خاورمیانه هم رد بشود، مغناطیس این خنده‌ها او را جذب می‌کند.
این گروه بخاطر اندیشه‌های تکثرگرایانه و پلورالیستی پر از تصاویر و صحنه هستند. در این زمینه کسانی هستند که خاک صحنه خورده‌اند و پیشکسوت هستند و از ریز قضایا باخبر. خلاصه ته و توی کار را در می‌آورند. دراین مورد آنها باید توضیح بدهند. نه منی که… اصلا بنده را چه به صحنه؟

دانشجو جو
اگر آمار این گروه را، که معمولا در منطقه تلپ هستند، بگیرید متوجه حضور بانشاط آنها می‌شوید و در می‌یابید که حضورشان از دانشجویان چیزدان‌نما بیشتر است. در حالی که بندگان خدا از داشتن یک سایبان و یک درخت ناقابل بی‌بهره هستند و معمولا در زیر درختچه‌ای، بته‌ای، چیزی به انتظار می‌نشینند. چون آنها نمی‌توانند وارد دانشگاه شوند و از مزایای درخت بهره‌مند شوند و اینجاست که آدم احساس می‌کند ای کاش این طفلکی‌ها حداقل بتوانند یکی از همان درخت‌های مصنوعی طبیعی‌نما داشته باشند. به علت مستقر نشدن در زیر درخت از آنها صدای خنده‌ای هم به گوش نمی‌رسد. صدای خنده‌ی آنها بعد از پروژه به گوش می‌رسد.

می‌بینید که درخت شاخص خوبی برای سنجش همه چیز است و پدر ‌آن ضعیفه بی‌جهت به دوست همسایه‌ی دیگر ما گیر داده و سوال بی‌جایی پرسیده که «درخت رفیقته؟» شاید یاد بیت «اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده…» افتاده. البته این قویه حق هم داشته. شاید قصد نداشته حالا حالاها دخترش را شوهر بدهد.
اتفاقا روایت دیگری هم از این بیت وجود دارد که «اگر دیدی درختی بر جوانی تکیه کرده…»
ببخشید از اینجا به بعدش را ما دیگر نیستیم.

پی‌آمد:
عکسی داشتم از یکی از جنگل‌ها که درخت‌ها علیرغم فاصله‌ی زیاد از هم، انبوه و درهم به نظر می‌رسید. این موضوع از نظر کارشناسان محیط زیست نه تنها ایراد دارد، بلکه اشکال دارد. زیرا این عکس بهانه‌ای می‌شود که دیگر درختان ضعیفه و قویه فاصله را رعایت نکنند و بعد بگویند در عکس فاصله‌ها به چشم نمی‌آید. تعیین فاصله در این نوع عکس‌ها را به دانشجویان مربوطه واگذار می‌کنیم تا فاصله‌ی درختها را هم مشخص کنند که آیا واقعا درهم هستند خدای ناکرده، یا اینکه ضعف تصویرگری دوربین است.

فراری دادن موش از خوابگاه

Amirreza Kalantari — Sun, 24 Jan 2010 19:00:35 +0000

با توجه به اینکه اخیرا در برخی از خانه ‏های دانشجویی موش مشاهده شده است و موجبات سلب آسایش و آرامش و گاها رعب و وحشت دانشجویان عزیز را فراهم کرده است ، بدینوسیله نتیجه مطالعات و تحقیقات انجام شده جهت مقابله با موش به شرح زیر اعلام می‏گردد. به محض مشاهده موش در اتاق ، یکی از اقدامات زیر را انجام دهید:

۱- روش کاملا دانشجویی : پس از هماهنگی با هم اتاقی‏هایتان با کشیدن یک جیغ بلند، دسته جمعی در را بازکرده از اتاق خارج شوید و دیگر هرگز به آن اتاق بازنگردید.

۲- روش سرخپوستی : مقداری وسایل قابل اشتعال وسط اتاق جمع کرده، آتش بزنید تا موش با دود آن خفه شود . سپس موارد بند (۱) را انجام دهید

۳- روش معرفتی : به موش بگویید در صورت عدم خروج وی خودکشی خواهید کرد . اگر با معرفت باشد از اتاق خارج خواهدشد . در غیر این صورت موارد بند (۱) را انجام دهید.

۴- روش تعارفی : به موش تعارف کنید که امشب را پیش شما بماند. احتمالا شرمنده شده و تعارف شما را نمی‏پذیرد . دزصورتیکه تعارف را پذیرفت بند(۱) را اجرا کنید.

۵- روش قبیله گامبالا: تعدادی سلاح سرد تهیه کرده و به موش اعلان جنگ کنید . در صورتیکه موش نامبرده حرفه‏ای بوده و این حرف را جدی نگرفت بند(۱) را انجام دهید.

۶- روش دموکراتیک: پس از شرح فواید گفتمان برای موش ، از او خواهش کنید اتاق را ترک کند . اگر موش قبول نکرد بند (۱) را انجام دهید.

۷- روش نه چندان دانشجویی: یکی از گربه ‏هایی که درکوچه دنبال غذا می‏گردند را برای شام به منزل خوددعوت کنید . در صورت موفقیت گربه در خوردن موش ، از او بخواهید از اتاق خارج شود . در صورت عدم موافقت گربه بدنبال راهی برای خارج کردن گربه باشید ( مطلب نحوه خروج گربه به زودی منتشر می‏گردد)

۸- روش کمپینگ: در میان دوستانتان هر کدام که خانه ‏شان بهتر است را انتخاب کرده و به صورت دسته جمعی تا آخر ترم به خانه آنها بروید. در صورتیکه در خانه آنها هم موش مشاهده شد به بند(۱) مراجعه کنید.

۹- روش روانشناسی: به کارهای روزانه خود پرداخته و به موش بی ‏محلی کنید . او احتمالا ناراحت شده و خارج خواهد شد. در صورتیکه این هم جواب نداد راهی جز مراجعه به بند (۱۰) برای شما باقی نمانده است.

۱۰- روش فاشیستی: مقداری از کباب سلف دانشگاه را در مسیر او قرار دهید تا از آن بخورد . این روش احتمال خطا ندارد . موش حتما خواهد مرد و اصلا نیازی به مراجعه به بند (۱) ندارید